MICHEL KIKOÏNE (1892 Homel – 1968 Cannes)

Przyszedł na świat w rodzinie żydowskiego bankiera. Edukację rozpoczął w Szkole Handlowej w Mińsku w 1904 roku. Równocześnie, wraz z innym znanym później malarzem Chaïmem Soutine’em, pobierał nauki w szkole Jakuba Krugera. W 1908 roku wbrew woli rodziny przeniósł się do Wilna, gdzie nawiązał przyjaźń z Pinchnusem Krémègne’em. W 1912 roku wyjechał do Paryża i zamieszkał w legendarnym „miasteczku artystów” – La Ruche. Po przyjeździe do francuskiej stolicy studiował w Ecole des Beaux-Arts w pracowni Fernanda Cormona. Po wybuchu I wojny światowej zaciągnął się do armii francuskiej, jednak wkrótce przeniesiono go do rezerwy. Pierwsza wystawa indywidualna Kikoïne’a, która miała miejsce w 1919 roku w Galerie Chéron przyniosła mu uznaniePodobnie jak wielu innych malarzy w latach dwudziestych, Kikoïne wyjeżdżał na południe Francji, gdzie malował ekspresjonistyczne pejzaże. Podczas II wojny światowej przebywał na froncie, gdzie stworzył serię gwaszy obrazujących życie w garnizonie. Przez pewien czas ukrywał się razem z rodziną w Tuluzie. Po wojnie odbył liczne podróże, między innymi do Izraela, Hiszpanii oraz Włoch.

Wystawy indywidualne – wybór:

  • 1919: Galerie Chéron, Paryż
  • 1920: Galerie Marcel Bernheim, Paryż
  • 1922: Galerie La Licorne, Paryż
  • 1930: Galerie Billet-Worms, Paryż
  • 1935: Galerie Paulette Jourdain, Paryż
  • 1945: Galerie Chappe-Lauthier, Tuluza
  • 1948: Galerie Katia Granoff, Paryż
  • 1949: Galerie Brummer, Nowy Jork
  • 1950: Muzeum Narodowe Bezalel, Jerozolima
  • 1955: Redfern Gallery, Londyn

Literatura:

  • Edouard Roditi, Mendel Mann, Jacques Yankel, Kikoïne, Lausanne 1973.