Nathalie Kraemer (1891 Paryż – 1943 KL Auschwitz)

Urodziła się w rodzinie francusko-żydowskiego antykwariusza. Jej ojciec zmarł, gdy artystka miała zaledwie 3 lata; wychowywała się pod opieką matki. Od młodości interesowała się poezją i malarstwem. W 1927 r. uzyskała nawet nagrodę literacką w Igrzyskach Kwietnych Francji za wiersz Ce que la rivière disait au vagabond (To, co rzeka powiedziała wędrowcowi) z tomu Des voix montent (Głosy wznoszą się). Malowała pejzaże, martwe natury i portrety. W latach 30. wypracowała swój własny styl, uzyskując pełnię ekspresji przy użyciu uproszczonych konturów oraz płaskich plam barwnych o intensywnych kolorach. Prace artystki wykazywały wpływy kubizmu i ekspresjonizmu. Jej twórczość drugiej połowy lat 30. obejmowała niemal wyłącznie studia portretowe o sugestywnych, pełnych niepokoju twarzach. W marcu 1940 r. Kraemer po raz ostatni brała udział w Salonie Niezależnych. Trzy miesiące później, po ogłoszeniu kapitulacji Francji, artystka musiała dostosować się do wprowadzonego dla Żydów zakazu sprzedaży i ekspozycji prac. Malowała jednak dalej w ukryciu. W 1942 r. przeniosła się do Nicei, skąd rok później została deportowana do Auschwitz.